خانم ویرگول

اینطوری است که وقتی به ویرگول میرسی، باید کمی مکث کنی!

که تو را فقط برای خود، خواهم!

لحظه های من و تو، فقط مال خودمانند، خودمان دو تا.

ما از کتابهایی که با هم خریدیم، از انقلاب هایی که با هم گز کردیم، از قورباغه هایی که به هم کادو دادیم، از برف بازی هایی که با هم کردیم، از هیچکدام از لحظه های با هم بودنمان عکسی قاب نکردیم که توی فیس بوک و اینستاگرام و وبلاگ نشان دیگران بدهیم. چرا، یک وقت هایی یکی مان بی هوا دوربینش را از غلاف در میاورد و لحظه ای شکار می کند از دیگری و دونفری نگاه می کنیم و دروغ چرا، حظش را هم می بریم. ولی جز این، وقتی با همیم، فقط خودمانیم دو تا. هیچوقت نشده دیالوگی داشته باشیم مثل « اینا رو خوشگل بچین رو میز عکس بگیرم بذارم رو وبلاگم». اصلا میدانی؟ لحظه های دو نفری نباید اینطوری قاب بشوند توی تصویر. عکس دونفره عاشقانه یعنی چه؟! آدم وسط رقم خوردن لحظه های عاشقانه زندگی اش که برنمیگردد ژست هنری برای دوربین بگیرد، نه؟

+ ویرگول ; ۳:٥٤ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۳/۳/٧
comment نظرات ()